درد و دلی با صاحب ندبه
16 بازدید
تاریخ ارائه : 2/13/2014 12:02:00 PM
موضوع: الهیات و معارف اسلامی

آقا از مرده ها حرف می زنم چون خودم هم دل مرده ام ، آقا شما می دونی کسی که می میره تا قبل از دفن ، سرش شلوغه بعد او را زیر خروار ها خاک قرار می دن و می رن ، و بعد از چند روز فقط نزدیکان میان سر به او می زنن با او سلام و علیک می کنن آب روی قبرش می ریزن ، و دو باره و دو باره ...ولی آرام آرام به دست فراموشی سپرده می شه .اما به دل مرده من کسی سر نمی زنه روی سرم کسی آب نمی ریزه ...سراغم را کسی نمی گیره ...

برای مرده  خیرات  و مبرات می فرستن هر کس با هر توانی که داره و با هرچه یاد داره برای او خیر می فرستد بخصوص شب جمعه ها . ولی برای من کسی چیزی خیر نمی کنه نه شب جمعه نه روز جمعه ، خودم می فهمم چیزی به روحم نمی رسه اگر می رسید حال و روزم بهتر از این بود ...

بعضی ها هم از جلو قبرسون رد می شن  وقت ندارن، فقط  سوره حمد و 11 قل هو الله احد می خوانند برای همه اموات و به روح آنها فوت می کنن ، اما چیزی به روح من نمی رسه چون هیچ باد خنکی را به صورت و  بدنم حس نمی کنم ...

آقا رسم ما اینه هفته ای یه بار ، زیارت اهل قبور داریم آقا میشه شما هم فقط یک هفته فقط یک پنجشنبه یا یک جمعه ای زیارت اهل قبور بیاین تا شما را ببینم آقا اگر شما یک فاتحه ای برام بخونی  زنده می شم ، حرکت می کنم ، پویا می شم ، راه می افتم ، آخرتی می شم بیا تو را به قرآن تو را به جان مادرت این هفته یک زیارت اهل قبور کن تا روح من هم زنده باشه آقا منتظرتون می مونم به همین امید زنده ام ها ...